Çok eskiden, porselen tabak vb. yokken çömleklerle yemek pişirilir, fırına verilirmiş. Çömlekler yüksek derecelerde sertleştirilmiş kil topraktan yapılmaktadır. İşte püf noktası deyimi anlatacak olduğum çömlek hikayesinden bugüne gelmiştir…

Eskiden çömlekçilik önemli bir meslekmiş ve çömlek ustaları iyi paralar kazanırmış. Ev geçindirir, yanlarında işini öğretmek için çırak çalıştırırlarmış. Bir gün çömlek ustasının yanında çalışan çırak usta kadar işi iyi bildiğini düşünüp neden onun kadar çok kazanamayacağını düşünmüş. Ustasına artık ayrılacağını kendi çömlekçi dükkanını açacağını söylemiş. Ustası ona daha erken olduğunu, çırağına işin tüm ince ayrıntılarını öğretmediğini söylemiş ama çırak ustasının kendisine rakip olacağı düşüncesiyle onu kandırdığını düşünerek eğer başka diyeceğin yoksa ben gidiyorum usta demiş.

Usta: “Dur oğlum, daha sana püf noktasını öğretmedim şimdi gitme” dese de dinletememiş.

Çırak kendi dükkanını açmış ve çömlek yapmaya başlamış ama ters giden bişey varmış ateşe verdiği çömleklerin hepsi çatlıyor bi türlü ustasının ki gibi sağlam olmuyormuş… İşte o an hata yaptığını anlamış ve ustasının yanına gidip özür dilemiş ve ustasından ona işin püf noktasını öğretmesini istemiş.

Ustası da anlatmış çömlekleri fırına verirken hava kabarcıkları olurmuş, onları püf püf diyerek üfler ve indirirmiş.

İşte püf noktası buradan gelmektedir.