Çocukluğumda kandırdılar beni dediler ki;
- Büyünce kızların canını çok yakacak
- Bu çocuk adam olur
- Büyük adam olacaksın sen
- Önemli birisi olacaksın
- Türkiye’nin senin gibilere ihtiyacı var
benzeri şekillerde konuştular hakkımda bir çoğu oldu ve olmaya devam ediyor belki de hiç olmayacak ama konu bu değil beni kandırmaları! Herkes herşeyin çok güzel olacağını söyledi durdu hakkımda peki neden söylemediniz bana hayat çok zor olacak, insanlar çıkarları için seni satacaklar, av olmamak için avcı olacaksın, üzerinde çok büyük bir baskı olacak… Bunları neden bana zamanında anlatmadınız ona göre yol alsaydım. Neden bu omuzlarımda ki gereksiz ağırlık, yer çekimi mi neden oluyor yoksa dünyanın bilinmeyen başka ağırlıkları mı var? Herşeyi yaşayıp öğrenmemi istediniz, kendi tecrübelerim olmasını istediniz. Belki iyi de yaptınız ama hep atladığınız bir nokta vardı. Sıkıntılara nasıl göğüs gereceğim konusunda beni en azından bilgilendirmeliydiniz.
Ailem anlatırdı sanki hayal meyal hatırlıyorum ama o zamanlar dedim ya küçüktüm yada ergendim yani konunun ciddiyetinin farkında değildim. Gün bugündür, anlıyorum herşeyi bilincine varıyorum var olmanın yaşamanın… Anne baba ne için uğraştı, çalıştı? Benim için bizler için işte bu görevi şimdi devir teslim sırası yaklaştı. Ben kendim için yaşamayacağım, kendim için çalışmayacağım herşey gelecek nesil içinse neden bana bu sözleri sarf ettiniz?
Hani ben kendim için yaşayacaktım, benim gibilere gelecek için ihtiyaç var ama neden yarın için bugün eziliyoruz? Çok basit bizler birer aracıyız ve bir görevimiz var, görevsiz bir anımız yok şu hayatta…
Peki ben nasıl söylerim bu sözlerimi çocuklarıma? Gün gelipte beni kandırdın aslında bende bir aracıymışım hani herşey benim içindi demez mi? Demez, anlıyorum ki diyemez gerçekler o kadar acıdır ki söyleyemez içinde yer eder tıpkı benim bugün söyleyemediğim gibi o da söyleyemez.
Görevinizi en layık olduğu şekilde tamamlamanız dileğiyle…
