Ne halim varsa görmeyi beklemeye karar verdiğim an, senden vazgeçtiğimin ispatıdır.
Sana rağmen, senden vazgeçmemeyi bir meziyet olarak gördüm. Ağzından çıkan tek kelimeye hayran, çıkacak olanlara ise hasret kaldım.
Geç oldu ama uyandım gaflet uykusundan…
Güven dediğim şeyin, aslında kocaman bir gövdenin arkasına saklanmış, yüreğini ortaya koyacak cesareti asla bulamamış, bundan sonra da bulmaya cesaret edemeyecek birinde olmayacağını anladım.
Umutlarımı koyduğum sepetin altı delikmiş, yolun sonuna geldiğimde fark ettim…
Geldiğim yollara geri döndüm. Bütün sokakları bir bir aradım ama rastlayamadım onlara…
Bu umutsuzluk diyarında, biri alıp katmış olmalı yarınlarına…
Bir an başımı çevirdim, yanımdaki sana gülümsemek için ama kimsecikler yoktu sol yanımda…
Kabuğunu sıyırıp atmış, sinsice uzaklaşmışsın.
Nadasa bıraktım kendimi. Dört yanı hasretle çevrilmiş bir ada olsam da yaklaştırmayacağım seni limanlarıma. vermeyeceğim artık kalbimin en değerli parçasını değerini bilmeyecek yüreklere. Bir de kilit vuracağım en değer verdiğim sol yanıma, “Sahte olan herşeye tövbe!”